|
||
| "Επτά φορές τη μαχαιριά" απο το λύκειο Βυρώνειας |
 Σε μια εποχή που το σχολείο έχασε το δρόμο του, και τον προσανατολισμό του, σε μια εποχή που αρκετοί καθηγητές εξαγοράζουν την συνείδηση των μαθητών με τα ιδιαίτερά τους, σε μια εποχή που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν έναν άγιο τρόπο ζωής άσχετο με την Ελληνική πραγματικότητα, σε μια εποχή που οι πολιτικοί προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες (άραγε γιατί έφτασε η πατρίδα μας σ' αυτό το χάλι), σε μια εποχή που όλα είναι ρευστά...
Στην επαρχία στη Βυρώνεια το Λύκειο αντιστέκεται. Ξεκίνησε τη δεκαετία του '60 με καθηγητής (Δάντου Τσιμουράκα κ.ά.) την θεατρική του ομάδα με την μεγάλη θεατρική παράσταση της Αντιγόνης. Η προσπάθεια είχε συνέχεια και έφτασε τα τελευταία χρόνια να ανεβάζει κάθε χρόνο την παράσταση του Μαρτίου. Η ψυχή της ομάδας και ο δάσκαλος των μαθητών είναι ο φιλόλογος Ανέστης Ακριτίδης. Ο ευαίσθητος καθηγητής που δημιουργεί αθόρυβα που κτίζει στις ψυχές των μαθητών στέρεες αντιλήψεις αντίθετες με το ρεύμα της εποχής. Ενώ τα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως έλλειψη χρόνου, δημιουργούν μία νέα αντίληψη για τον πολιτισμό, την ομορφιά της ζωής, το όνειρο για το αύριο ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις γραμμένες από τον ρομαντικό δάσκαλο κάθε Μάρτη με αναφορά την Επανάσταση του '21. Η καθημερινή ζωή στο Πόντο τη Μικρά Ασία, τη Κρήτη και τη Μάνη οι άγραφοι νόμοι και αντιλήψεις για την ζωή δείχνουν τον πολιτισμό εκείνων των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την Ελευθερία και τις προκαταλήψεις που υπήρχαν. Ο δάσκαλος και καθηγητής Ακριτίδης Ανέστης όλα αυτά τα χρόνια χτίζει ένα στέρεο οικοδόμημα στις καθαρές ψυχές των μαθητών του. Δε σκέφτηκε ποτέ τον χρόνο που χρειάζεται να φτάσει στο αποτέλεσμα αυτό. Κατόρθωσε να πείσει τους γονείς να είναι συμπαραστάτες των παιδιών τους και δημιούργησε μια ομάδα γονιών που στηρίζουν ηθικά αλλά κυρίως πρακτικά στην λειτουργία της θεατρικής ομάδας. Περισσότεροι από 40 μαθητές του Λυκείου πήραν μέρος στη θεατρική παράσταση. Η υπόθεση του έργου
Στα Ανώγεια της Κρήτης τα χρόνια της Επανάστασης... Ένας άγραφος νόμος που δυναστεύει το νησί του Κορνάρου και του Καζαντζάκι είναι το μεδούλι της ιστορίας μας μια βεντέτα. Σε γλέντι γάμου ο γιος των Λεονταράκηδων σκότωσε το στερνοπαίδι των Σταυρακάκηδων. Η μάνα και τ' αδέρφια του νεκρού ορκίζονται ν' αφανίσουν τον φονιά. Επτά φορές τη μαχαιριά έταξε η φαμίλια του Γιωργή στο Στρατή Λεονταράκη και ψάχνει να τον βρει στα "ρημοτόπια" των Ανωγείων, όπου ζει σαν αγρίμι κυνηγημένο από το φόβο και τις τύψεις του... Η ειμαρμένη όμως των συγκυριών οδήγησε τη μικρή θυγατέρα των Σταυρακάκηδων, τη Χρυσαυγή, να ερωτευθεί τον πρωτοξάδελφο του φονιά. Κι η αγάπη αυτή γίνεται γέφυρα που ανοίγει το δρόμο για την εύρεση του Στρατή. Κι έτσι, Σήφης και Μανώλης, τ' αδέρφια του σκοτωμένου πορεύονται προς το "γδικιωμό"... Θα εκδικηθούν τελικά το θάνατο του Γιωργή; Θα γαληνέψει η ψυχή της Στρατονίκης Σταυρακάκη; Κι η μάνα του φονιά; Η Ζαφειρώ; Η σύνολη πορεία των ηρώων της παράστασης, στις εικόνες που θα ξετυλίγουν για σας οι μαθητές του Λυκείου Βυρώνειας... Αν θα το πετύχουν εσείς θα το κρίνετε...
Το αποτέλεσμα συναρπαστικό. Δύο παραστάσεις 7 και 10 το βράδυ της 25ης Μαρτίου έδωσαν την δυνατότητα στους 400 κατοίκους της περιοχής να δουν τα παιδιά τους να δημιουργούν, να ζουν στη σκηνή το όνειρο του θεάτρου για έναν κόσμο που έφυγε όμως μας δίνει ελπίδες να δούμε καλύτερα το μέλλον! Είναι χαρακτηριστικό το κείμενο στο πρόγραμμα των μαθητών.
"Το θέατρο είναι η αρχέγονη τέχνη που θεμελιώνει την επικοινωνία των ανθρώπων και ξεδιψά την αέναη ανάγκη τους για ποιότητα, αισθητική, πολιτισμική ανάταση... Κι όταν αυτή η ανάγκη εκφράζεται από τους έφηβους, τότε οι ενήλικες οφείλουν να τους ακολουθήσουν στο ταξίδι της δημιουργίας... Και φυσικά να τους στηρίξουν σε όλο τους τον αγώνα... Μόνον έτσι θα τιμήσουν τη μνήμη των μεγάλων μορφών της θεατρικής τέχνης, Ελλήνων και ξένων: των αρχαίων δραματικών ποιητών, των αναγεννησιακών δημιουργών του Φώτου Πολίτη, του Κάρολου Κουν, του Μπέρτολντ Μπρεχτ, του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, του Τένεσι Ουίλιαμς, του Μάνου Κατράκη, της Κατίνας Παξινού, της Μελίνας Μερκούρη, του Δημήτρη Χορν, της Έλλης Λαμπέτη και πλήθους άλλων θεατρανθρώπων... Η τέχνη λοιπόν πάνω απ' όλα, γιατί δίνει χρώμα στη ζωή μας, πλάι πλάι με τη νιότη..."
Σε όλη αυτή την ομορφιά ευτυχώς έλειπε η εξουσία όλοι αυτοί που γυρίζουν για ψήφους για να αναρριχηθούν στα ανώτερά της σκαλοπάτια. Όλοι αυτοί που υπόσχονται πολλά και χτίζουν λίγα, σε αντίθεση με τα παιδιά που χτίζουν το αύριο χωρίς υποσχέσεις.
Αγαπημένε δάσκαλε να είσαι ευτυχισμένος που διδάσκεις σε τέτοια παιδιά και να έχει υγεία για να συνεχίζεις έτσι αθόρυβα στη ξεχασμένη επαρχία. Κλείνοντας αυτό το κείμενο θα σου αφιερώσω αυτό που είπε κάποτε στις Σέρρες ο δάσκαλος Μίλτος Κουντουράς. "Εζήτησα να ξυπνήσω ψυχές ικανές να καθορίσουν μονάχες τους αύριο την τύχη τους κι όχι νευρόσπαστα που να κινούνται σήμερα με τη θέληση του πρώτου τυχαίου δασκάλου τους κι αύριο με του άλλου οποιουδήποτε κυρίου τους.
Δεν έδωκα καλούπια σε καμιά περιοχή της ζωής και της σκέψης τους, καλούπια που αλλάζουν επιφανειακά μονάχα κ' εξωτερικά τη ζωή, μα που αφήνουν αποκοιμισμένη και στείρα την ψυχή τους. Όπου έβλεπα την ελεύθερη σκέψη τη σεβάστηκα και την αγάπησα, οσοδήποτε τολμηρή κι αν ήταν, και περιφρόνησα με αγανάχτηση το μυαλό το σκλαβωμένο μέσα στα δεσμά της πρόληψης και της υποκρισίας. Οι ταπεινοί γύρω μας μάς έριξαν λόγια βδελυρά και μας εμίσησαν -αλίμονο αν δεν μας μισούσαν, αυτό θα σήμαινε πως συγγενεύαμε με την ταπεινή και πρόστυχη ψυχή και ζωή τους. Γιατί μαθητής μου εμένα δεν είναι 'κείνος που αγαπά την ήρεμη κι ακίνδυνη ζωή, τη στρωμένη με λουλούδια, αλλά εκείνος που μέσα του έχει ξυπνήσει η ανησυχία. Μαθητής μου δεν είναι 'κείνος που θα μ' αγαπήσει με μια θηλυκιά και μαλακή άγονη αγάπη, αλλά εκείνος που ακολουθώντας τις αρχές της επικίνδυνης πάλης θα με φτάσει και θα με ξεπεράσει, αρνούμενος ίσως στο τέλος εμένα". Τσακιρίδης Παύλος |
